|
عشق من بُوَد گناهِ من
|
امروز یک سال از آخرین روزی که دیدمت گذشت .
یک سال از آن آخرین ها .!
دو هفته پیش که تماس گرفتی برای یک احوال پرسیِ ساده،
خودت را پیر خواندی ،
و طبق معمول به من و افکارم خندیدی.
نمیدانم ،
شاید اونقدر معلم شدن یک دختر کوچولو برایت خنده دار بود که خواسته یا ناخواسته گفتی :
" پس بیشتر مادر روحانی شده ای! "
باز هم نتواتستی بفهمی که پناه بردن من به آن بچه ها و تدریس در این مدت ،برای فراموش کردن
آن روزها یِ بودنت هست.
و شاید تلاشی برای بخشیده شدن .
شاید کوششی برای از خاطر بردن دروغ هایی که شنیدم.
آخر تو هیچ وقت این را هم متوجه نشدی که مهمترین حساسیت من به دروغ است ،
و تو از ساده ترین ها تا پیچیده ترین ها دروغ میگفتی و فراموش میکردی اما من نتوانستم.
و این نتوانستن آنقدر ادامه پیدا کرد تا منجر به رفتنم شد.
سالگرد جدایی و آخرین دیدار و تبدیل دو خط متقاطع به دو خط موازی رو شدیدا به خودت
و به خودم تبریک میگم.!
باشد که تو راستگو شوی ،
و
من به درگاه خدای کعبه ، بخشیده و نزدیکتر .!
دیگر بخشیدَنَت برایَم سخت نبود.!
تو اشتباه بودی ،
و من هم .!
بعد از این همه نفرین و لعنت ،
دیگر دلم نخواست معذرت خواهیَت را بشنوم .
چون تو اشتباه بودی ،
و من هم .!
گفتی : پیر شدم سارا.!
و بِسانِ گذشته دوباره مرا آن بغض هایِ کذایی در بر گرفت.
ولی چرا ؟
من که دیگر دوستت نداشتم.
حتی دیگر از تو تنفری هم به دل نداشتم.
پس چرا ؟
ساده است.
برای اینکه تصورِ شنیدنِ همچین جمله ای هم هنوز برایم دردآور است.
شنیدن همین که امشب گفتی :
"سارا تو بزرگ شدی.
و من پیر شدم."
ای کاش مثل یکسال پیش ، باز میتوانستم ببینمت.
آن وقت جواب این دو جمله ی امشبت را میدادم.
میگفتم : تو پیر نشدی ، من هم هنوز همان دختر بچه هستم.
ای کاش بزرگ نمیشدم.
ای کاش پیر نمیشدی.
چرا که این پیر شدنِ تو و بزرگ شدنِ من ، خیلی چیزها را تغییر داد.
مهمترینش موجِ تنهایی بود که زندگیَم را لرزاند و میلرزاند.!
فقط بدان که از تو هم گذشتم، همانطور که از بقیه گذشتم.
پس دیگر با طلبِ بخشِشَت...
عذر خواهیت...
تقاضا میکنم دلم را همچون زندگیم نلرزان.!
هرگز.!
هیچوقت.!
ندیدمت.!
گفتند سجده کن.!
پس به خاک افتادم.!
برخاستم.!
ندیدمت.!
حرکت کردم.!
چشم هایم تشنه تر شدند و
آن هنگام از لا به لای ستون ها دیدمت....!
و هنوز اولین واژه ای را که بر زبانم سُر خورد ،
خوب به یاد دارم.!
و پس از آن سکوت
و
سکوت
و
سکوت....
و اشک هایی که در آن ازدحامِ سفید ، حل شدن را آغاز نمودن...
=============
از آن صبحِ گرمِ روزِ موعود، روزها گذشت
و من هنوز همان دخترکِ بی لیاقتی هستم که تا امروز بارها صدایت در گوشم پیچیدن گرفت
اما دریغ از نیرویی در من برای پاسخ.!
سایه های بلند قد
و
فریاد های نسبتا بی دلیل تو بر سر من
ارتباطی دارند با هم؟ !
تو داد میزنی
و
من فقط سایه ها را بلند تر میشنوم
تو داد میزنی
و
من سیاهی های متحرکی را میبینم که در حال حرکت هستند
و آن بغض لعنتی که بر عکس همیشه حتی به یک قطره هم اکتفا نکرد
- رسما دارم میپذیرم که بختکِ این زندگی، من هستم .!
- الان داری تو با یوسفت مدل وِز وِزی حرف میزنی اما دیگه این وِز وِزها برایم مهم نیست.!
- عقده یِ دلت رو سرِ من خالی کردی چون مثل همیشه سارا گناهکار بود و یوسفت...!
دو ماشین در یک لاین.!
یکی در تلاش برای سبقت ،
دیگری در تلاش برای اجازه ندادن به آن .!
می دیدم هر دویشان را از آینه..
چراغ ها و بوق های ممتدشان ،
چشمم را تار میکرد
و
گوشم را کر!
در نهایت آن دو ،
از قراضه یِ من سبقت گرفتند ...!
راستی،
دلم بود که در آن لحظه لرزید ؟
نه !
چون دیگر نه این را میخواستم و نه ضلع دیگر این چند ضلعی را...!
به خیره ماندن به خط های سفید این اتوبان ادامه میدهم ،
باشد که این خطوط باقی بمانند در قهوه ای چشمانم .!
نوشتن از اتوبان و ماشین هایش هم عالمی دارد .
ماشین های بی بوق .!
بی ترمز .!
ماشین های سرعت.!
که فقط میتازند بر روحت ..
بر جسمت ..
بر آرزوهایت..
فلانی میدانی ،
جنس آسفالت این اتوبان ها ، از ناب ترین نوع رویاست .!!!
تا ماشین ها بتوانند به راحتی ویراژ دهند ...
و فراموش کنند آنچه که با عابری کردند چندی پیش.!
و تو باید فکرِ ترمیمِ این آسفالت هایِ رویاساز را از سرت بیرون کنی،
چرا که این ماشین هایِ عشقِ سرعتِ بی ترمز ، مجالی برای ترمیم به تو نخواهند داد.!
وقتی که می آیند و میروند
وقتی که مهربانند و خشمی پنهان در پشت آن همه عاطفه دارند
وقتی میمانند اما رفتنی هستند
پس چه اصراریست برای داشتنشان ...
برای احساس کردنشان...
میگذرد
دیر یا زود
و تمام میشود
و تو تمام میشوی
و من هم.!
آن زمان که پایانم آید
دیگر سپهری و هشت کتابش هم رهایم میکنند
مشیری و شعر کوچه اش هم.!
ولی تو زودتر از تمام اشعار دنیای من ، از من گذشتی
خیلی زود!
با پاهایت از من عبور نکردی
با سوال های ساده اما بی جوابم مرا به تمام ، نزدیک تر کردی
راستی
مرا پرنده میدانستی !
و پرنده خطابم میکردی !
یعنی امشب....
در این لحظات...
در کنارشان...
میدانی که پرنده ات آفاقی شد؟!
ای دیده و دل از تو دگرگون مادام
ای آنکه به دست توست احوال جهان
حکمی بنما که گردد ایام به کام......
نوروز مبارک.
ماه ها گذشت
و تو امروز دوباره با کوله باری از تو جیه ها و دروغ های جدیدت بازگشتی!
تماس پشت تماس
اما دیگر دلیلی برای شنیدن صدایت نداشتم
دلم صدایت را نمیخواست.!
دیگر آن دختر احمق نبودم که بغض کنم و لب هایت را طلب کنم.!
گوشی را جواب دادم !
ولی دیگر از آن گرما خبری نبود!!!
سارا یخ شده بود!!!
چه فایده؟
تو آرامش قبل از طوفان را مثل همیشه تشخیص ندادی!!
تنها بهت گفتم که :
قلب آدم ها اتوبان نیست که حضرت آقا هر وقت دلش خواست برود
و هر وقت هوس کرد بازگردد...!
و تماس را قطع کردم.
این بار اولی بود که بالاخره موفق شدم قوی برخورد کنم!
اما خیلی دیر بود...
خیلی دیر...
این جمله و قطع کردن گوشی و برخورد سرد من باید همان روزها انجام میشد ...
همان روزهایی که من برایت نقش عروسک سخنگو را داشتم...
همان روزهایی که ملیجکی بیش برای خانواده ات نبودم...
همان روزهایی که به خاطر دیگری باید فریاد هایت را میشنیدم...
همان روزهایی که تحقیرم میکردی و دقایقی بعد دم از محبت و آینده ای میزدی
که هرگز نرسید....
سارا دختر عزیز کرده ی پدرش ، در تمام این مدت به تو التماس کرد
و تو با بی خیالی برای خودت در حال رفت و آمد بودی!!
نه عزیزم !
دیگر برای بازگشتت دیر است !
خیلی دیر!
مدت هاست به سر خط رفته ام...
مدت ها...
این اشک های بی اجازه جاری، دیگر برای تو نیست !
اشک شوقی است برای حکم آزادی که بالاخره امروز بعد از چند ماه گرفتم ...
خودم حکم را امضا کردم...
خودم به استقبال خودم آمدم ...
خودم به خودم تبریک گفتم ...
خودم در نهایت از خودم دفاع کردم ...
خودم ، خودم را از لبه ی دره بازگرداندم...
خودم...
خودم...
خودم....
خودم...
خودم....
و حالا زمانش رسید که بگویم ، چه خوش میخواند همایون شجریان در هوای گریه اش :
...... چو تخته پاره بر موج ،
رها
رها
رها
من!
مطالب متفرقه
یک ایستگاه تا مرگ
آشیانه ی عشق
یکی از همین روزها
وقتی بغض هایت را جمع میکنی.!
طراح لحظه ها
خاطره باز
من و تو = ما